Elk zijnen goendag

Jaja, tis een tijdje geleden. Bijna een jaar om precies te zijn. Op webmasterologisch vlak niet het beste jaar, ik geef het toe. Maar zolang we geen #1 plaats hebben, is het eigenlijk niet waard van te vermelden nietwaar? Men moet zijn nederlagen toch niet met de wereld delen? Wat is nummer 2 ten slotte tegenover nummer 1? Nen loser.

Ten eerste, resultaten van dit jaar, nie slecht, nie supergoed, kan beter. Nog veel geluk aan de 2 slijpschijven ploegen die momenteel ingeschreven zijn voor de indoorcompetitie.

Ten tweede, der zijn wa wijze dingskes in aantocht! In februari ons nieuwjaarsreceptie, in maart onze eigenste fuif (exacte data volgen nog). Elke week 2 trainingen, en hopelijk nog een heleboel toernooien in het voorjaar.

Ten derde, ge kunt altijd alle foto's bij mij droppen, ik zorg dan wel dat ze on-line komen. Momenteel een paar foto's van onze eigenste Dieter on-line gezet, gewoon op het afbeeldingske klikken, en ge komt er wel.

En ten laatste, geniet van de feestdagen, geniet van onze schone kerstlichtjes hierboven (jammer genoeg werken de links dan niet meer, de gezellige versie van de homepage kan je hier vinden), en ons sneeuwvlokskes (kzal proberen ze op tijd weg te halen ook), geniet van het bier dat de komende week uitbundig zal vloeien, geniet van het eten, tis nekeer iets anders dan nen bickyburger, en euh... yow.

Den nieuwen Kobe

Een toekomstige nieuwe aanwinst voor de slijpschijven, een nieuw speelkameraadje voor Melchior, een vervanger voor onze eigen Kobe. Onzen Stijn heeft hem een nieuw kindje gekocht, en dat juist tijdens den economische crisis, chapeau(daarom dat het Melchior afbeeldingske opnieuw gebruikt wordt)! De slijpschijven wensen natuurlijk het hele gezin het beste! Stijn, dat wordt een vatje geven denk ik zo. Maar als Stijn er al 2 heeft, dan sta Toon
2 - 1 achter, ge gaat u toch nie laten doen zeker Toon! En kunnen we binnenkort nieuwe spelers verwachten op het ouderterrein? Elke? Claudia? Heleen? Anouk? Sarah? Isabo? (als ge hulp nodig hebt, 1 telefoontje en ksta aan de deur vanzelfsprekend!) Who will be next?

Destination Moon

Zaterdagochtend 09:00, rondpunt Aalter

Naar oude gewoonte verzamelden we op ondertussen de meest en best verzamelde plek van heel groot Aalter, het rondpunt. Iedereen was mooi op tijd en we hadden zelf een supporter bereid gevonden om deze zaterdag ochtend te bestrijden, niet zoveel later werd deze zelf tot speler benoemd. Eens alle zakken geborgen en de gps ingesteld richting het ondertussen welbekende Ukkel, konden we vertrekken.

Net op tijd voor onze eerste match, snel omgekleed en klaar voor de strijd. Frisbee Fighters, een vriendenteam met oa Arnaud, Quentin en nog vele andere frisbee-sterren was onze tegenstander. Na een vlot, mooi spel van beide teams, moesten we in FF onze meerdere erkennen. 7-8, helemaal niet slecht voor een volledig nuchter Slijpschijven team. We besloten dan ook maar van tactiek te veranderen en ons welverdiende eerste pintje van de dag achterover te slaan. Om de tijd de doden, organiseerden we binnen in ons eigenste slijpschijven team een manillen tornooitje. De teams: Thomas – Robin, Boke – Joren en Charel – Zwario. Na een lang spel met vele kleine punteverschillen won team Boke – Joren van een minstens even sterk team Thomas – Robin. De tactiekverandering bleek een sterke zet van coach Charel en de wedstrijden tegen het Nederlandse crunch, de skywalkers en ULB werden dan ook glansrijk gewonnen. Zonder al te veel tegenstand leken we klaar voor een finale tegen de tot nu toe sterkere FF. In het manillen tornooi blikte team Charel – Zwario team Boke – Joren in met harde cijfers.

De mindere goden gingen naar huis om te eten en te slapen, de echte peten bleven om het 3-sterren menu te aanschouwen: Witloof-soep met een takje kruiden, bolognaise saus op een bedje van spaghetti en een bananenmilkshake. Velen hadden hierna hun buikje vol en besloten ook naar Aalter en omstreken af te zakken. Anouk en ikzelf kregen er geen genoeg van en maakten zelf nog de fuif van ons leven mee. Ambiance, Ambiance!

Zondagochtend 09:15, Ukkel

Na het warme weerzien van mijn verloren ploegmaats en de immer charmante Klaudia, speelden we tegen Hot, helaas hadden we net als de dag er voor geen adequate opwarming genoten (lees: we dronken geen pinten) en moesten we dus het onderspit delven tegen deze Franse furie. Om de nederlaag te verteren dronken we ons eerste pintje en ging het manillen tornooi verder met team Thomas – Robin tegen team Charel – Zwario, Charel blijkt alleen een tactich genie te zijn als het op frisbee aankomt en team Thomas – Robin kon dan ook gemakkelijk de eerste overwinning van het weekend boeken. De match tegen Hot bleek nog niet voldoende weggespoeld want ook de match tegen een erg sterk Moon verloren we (onze eerste echt slechte match nota bene). We hadden geen lange dreiging waardoor ze ons erg goed konden opvangen met een zeer sterke zone-defence. De finale konden nu wel vergeten. Geen zorgen, nog steeds in de running voor een derde plek. Thomas en ik wonnen nu ook nog van Boke en Joren, waarna Boke en Joren revanche namen op Charel en Zwario. Ok, misschien was ons eigenste tornooitje niet echt goed georganiseerd, maar we kunnen stellen dat we ons geamuseerd hebben. Opa Broes vertelde ons bij nog wat pintjes wat leuke anekdotes en levenswijsheden.

Als we de kleine finale wilden spelen moesten we nog 1 hindernis overkomen, XL. Dit bleek niet echt een hindernis want onze dames speelden de pannen van het dak, wijven met schijven, inderdaad erg gevaarlijk! Felina, Elke en Anouk lieten de schijf goed rond gaan en vingen de schijven aan een ratio van 100%. De kleine finale was binnen, tegenstander opnieuw Hot. Met veel schrik in de broek begonnen we onze finale match; volledig onterecht want opnieuw speelden onze slijpwijfjes perfect, ook de mannen waren in form en zelfs de nestor van de groep bleek over een meer dan goede conditie te beschikken. Onze D was fenomenaal hard en de offence ongelooflijke secuur. We konden afsluiten met een goed gevoel en een derde plaats!

Na een spectaculaire finale waarin moon (verrassend?) FF versloeg met het kleinste verschil 12-11. Eindelijk was de prijsuitreiking daar en kwamen we te weten wie er dit weekend de meest faire ploeg bleek te zijn. Een Ex aequo tussen Slijpschijven en ULB, om ter snelst een leffe salamanderen ging uitmaken wie de winnaar van deze prachtige prijs zou zijn. ULB is een studenten team en had dus een vertegenwoordiger die met salamanderen weinig problemen kon hebben, gelukkig heb ik de nodige cantus ervaring en kan ik proper drinken zonder te morsen. Objectif moon: spirit of the game 2009: …

Merci aan onze Robin De Sutter voor het verslag, en proficiat aan de slijpschijven met hun derde plaats en spirit of the game!

Wijven met schijven... Wooeeeeeh Gevaarlijk #2

Kben in mijne goeie doen, 2 updates op zo nen korte tijd! Onze allerliefste, allerstoerste, allerbeste slijpwijven zijn op den lichtbak gekomen! Mijn meetje en peetje hebben het gezien, twas op den AVS! Bij deze dus nogmaals een filmpje.

Maar tv was niet goed genoeg voor onze mediaverslaafde bende, ze moesten ook nog eens in de gazet verschijnen, maar de reporter had zijn bril precies niet zo goed aan.

en nog een *hoestje* derbij, http://www.willyendeschellekes.com

No country for old men

De slijpschijven zijn een boeiende populatie, een populatie die constant evolueert. Jong wordt oud, oud wordt nog ouder, en normaal gezien stopt het bij oud (Uitzondering: Broes). Een populatie kan natuurlijk niet overleven, zonder nieuwe individuën, die zoals elk ander, ontstaan door copulatie (da rijmt op populatie). Het jong van de slijpschijf, de trancheus genaamd, wordt op zijn tijd ook een slijpschijf. Zo, blijft het ras bestaan.

Maar er is een probleem: jammer genoeg is deze populatie blijkbaar immuun tegen de natuurlijke selectie. De oudere garde, die wij de ervaring zullen noemen, takelt langzamer hand af, met artritis in de handen, de benen die niet meer mee willen... Gedurende diezelfste tijd, evolueert de jeugd naar de jeugdige ervaring. Langzamerhand krijgen zij de bovenhand, worden zij de sterktste van de kudde. Zij houden dit verborgen, tot het moment er aankomt. De ultieme clash: De jeugd vs de ervaring.

Wat hangt hieraan vast? Voor de ervaring: Een jaar in de jeugd under wezen kunnen wrijven dat ze beter zijn, ofwel de ultieme nederlaag: verliezen tegen de gastjes die alles van hen geleerd hebben.

Will they face the challenge, or has time allready beaten them?

En nog een extraatje...

You never walk alone – het supportersverslag.

Geen wedstrijd te veel, of de spionkop van de Slijpwijven hangt aan de slippen van hun dierbaren. Zonder spionkop waren ze er zelfs niet geraakt, want wijven met schijven moeten gesoigneerd worden, en allerminst beladen met de stress van de ochtendspits op zondag. Van Aalter naar Ukkel geen vrouw achter het stuur te bespeuren dus.
Wie dan wel?
1) Sjarel (diehard Elke-fan en lichtend tactisch en technisch eindverantwoordelijke van het spelniveau); 2) Christiaentje (diehard Klaudia-fan en fotograaf van dienst + verantwoordelijke spellekes); 3) Wartorius, genoemd naar  de menselijke kleermakerspier, alsook sprintspier, http://nl.wikipedia.org/wiki/Musculus_sartorius (diehard Heleen-fan en bevechter van de taalverloedering); 4) Ikzelve (diehard Ineke-fan en verantwoordelijk voor het zetten van de Toon).
Wie was er niet? Kobe (diehard Anouk-fan), die lag te blokken op klierkoorts, en Frank (diehard Annemie-fan, maar moeilijk Slijpwijfsupporter te noemen).

En kijk, wie was er daar nog? Den Duif! Supporter tegen wil en dank, maar als coach van de Tranchessen toegewijder dan ooit. ’t Manneke had de nacht ervoor moeten draaien op een feestje (in zijn hoofd), en was daar na een korte nacht nog altijd mee bezig. Maar goed. Je ziet dat niet aan die jongen. De fierheid over zijn team droop ervan af, en het pantser van trots was niet te doorprikken. Ondanks de achtste plaats gingen de Tranchessen met de SOTG naar huis. Hiep hiep hoera, Joehoe, en alweer gescoord! Hoe uitbundiger het team, hoe rustiger de coach. ‘Duif’ kan vervoegd worden: in de tegenwoordige tijd is dat Duifibus, en in de toekomstige tijd Duifuis. Den bus in en naar huis.

Terug naar de spionkop. Zelf op zondag zien wij er eigenlijk niet slecht uit. We moesten dus verhinderen dat de aandacht teveel naar ons zou gaan ipv naar het Slijpwijf-spel. We zijn beter in systemen naast het terrein dan erop, een oplossing was dus 1-2-3 gevonden: we gedragen ons als psychiatrische gevallen. Schoon. Echt schoon.

Bon. Gelukt. Geen aandacht meer naar ons. Tijd voor onze ladies zou opa Tom zeggen. Tijd voor de vormen zou overgrootvader Broes zeggen (en dan ben ik weer eufimistisch).
Wat heeft de spionkop daar eigenlijk gezien? Voor de mensen die niet goed mee zijn: het gaat hier over het eerste Belgisch vrouwenkampioenschap. Da’s gene kak. Intussen is geweten dat onze Slijpwijven alle spellekes overtuigend gewonnen hebben, en met stip Belgisch kampioen geworden zijn. Niets dan goed daarover mits enige kritische bedenkingen. Het was daar een vrouwenkampioenschap. Blijkbaar waren de reglementen en de noodzakelijke controle daarop niet sluitend, want ons lodderig oog heeft daar toch enig testosteron op het veld bespeurt. Duif belastte Anouk met het onderzoek naar de noodzaak tot voorbindstukken, maar Anouk was duidelijk niet in de mood. Van die noodzaak weten we het dus nog niet. Anouk vraagt het nog wel eens.

Dat was dus al één eigenaardigheidje, maar er waren er nog. De spionkop is unaniem: de Slijpwijven zijn niet éénmaal, maar driemaal kampioen:
1ste maal omdat ze nu eenmaal de beste zijn
2de maal omdat ze als enige team perfect in uniform waren
3de maal omdat ze vroeg op de dag les kregen in travellen van een ferm minderwaardig team, en daarna hetzelfde team ook les gaven in travellen, maar dan van de sportzaal naar huis. Zo hoort het.

Als laatste een profetisch en inspirerend woordje voor onze mannelijke achterban: “Gij zult het Slijpswijfschap inspirerend laten zijn voor uw eigenste presteren! Moge Aphrodite en Afrodisiacum u aanvuren, zodat we eindelijk na 7 jaar toch ook eens iets anders dan Belachelisch kampioen moge zijn”.